Skip to main content

Mama, waar komen baby's vandaan?

Ik ben altijd heel open over dingen, dus ook tegen mijn kinderen. Ik vind bijvoorbeeld dat je tegen een kind niet moet liegen. Kijk je hoeft natuurlijk echt niet alles te vertellen, maar ik ben wel tegen onzin verhaaltjes om bestwil.

Ik bedoel, ze geloven al in Sinterklaas, de Kerstman, de Paashaas, de Tandenfee, en ga zo maar door, dus een beetje realiteit kan geen kwaad vind ik zelf. Een beetje hè, de kinderen hoeven echt niet alle details te horen of nachtmerries te krijgen over de waarheid.

Maar als mijn kinderen dan vragen waar een baby vandaan komt, dan klap ik wel heel even dicht. Want HOE ga ik dat uitleggen, zonder te liegen???

Dus stap 1 was dan ook om te vragen wat ze nu eigenlijk precies bedoelden. "Nou mama, als de baby in de buik zit, hoe komt hij er dan uit." Ooooh godzijdank! Ik hoef dus niet uit te leggen hoe de baby in de buik terecht is gekomen!

Mijn uitleg was aan mijn oudste altijd simpelweg, dat de baby uit de buik komt. Samen werd dat uiteindelijk het verhaal dat als de mama buikpijn kreeg dan was de baby klaar en dan ging ze naar de dokter en die haalde de baby er dan uit. Hij vulde zelf aan dat de buik dan met een mes open werd gemaakt. En dat is de waarheid, althans voor een deel van de vrouwen. Hij vond dat plausibel en vond dat niet eng of wat dan ook.

Afgelopen week zei mijn jongste ineens: "mama baby's komen toch uit je plassertje?"

O neeeee daar gaat mijn ongelogen plausibele, niet helemaal de waarheid, maar toch goed genoeg verhaal!! Helemaal gechoqueerd keek mijn oudste naar de jongste en zei: "Nee joh! De dokter maakt de buik open met een mes, haalt de baby eruit en klaar. Pfff als de baby uit het plassertje zou moeten komen dan zou de mama gewoon exploderen joh!" Waarop de jongste zei: "Oooh oké."

Pffffieuw, daar ben ik mooi onderuit gekomen zeg!

Maar toen dacht ik, wacht even laat ik eens kijken hoe ze reageren als ik het iets verander. Dus ik zei: "O dus jij denkt dat baby's uit de buik komen en jij dat baby's uit je plassertje komen? Ik ga niet vertellen hoe het precies zit, of wie er gelijk heeft, maar meisjes hebben een tunneltje toch? Zou de baby daar niet uit kunnen komen?" Volgens mijn oudste is dat onmogelijk en hij blijft erbij dat de baby's uit de buik worden gehaald.
Mijn jongste had nog een momentje waarbij hij aangaf: "oooo ik weet het al!!! De baby's gaan via de tunnel naar binnen en komen er via de buik weer uit!"

WACHT WAT???

Maar gelukkig heb ik mijn oudste nog, die meteen zei: "Neeheee de baby's worden gewoon gemaakt en als ze klaar zijn, komen ze uit de buik." "En in de buik eten ze alles wat de mama eet drinkt." 

Dus mijn volgende vraag was dan ook, "wat drinken baby's nou als ze uit de buik zijn?" "Nou mama, een flesje melk". Dus ik zei: "Ja, maar mama's hebben iets wat speciaal is gemaakt om de baby's drinken te geven......." 

Nou toen mijn oudste hoorde dat hij mogelijk als baby borstvoeding heeft gehad, had hij het niet meer. Hij vond het werkelijk waar een vreeeeselijk idee! Tja jongens en borsten hè. Dus na een lesje borstvoeding is normaal, en uitleg dat ze daarvoor zijn gemaakt, heb ik hem gerustgesteld door te vertellen dat hij geen borstvoeding heeft gehad. Waar hij behoorlijk blij om was!

Ik schreef al in een eerdere post dat ik zoveel mogelijk van mijn kids buiten het bloggen wil houden. Dus hoe ze heten en hoe oud ze nu zijn hou ik voor mezelf. Maar wat is nu eigenlijk de goede leeftijd om dit soort dingen te bespreken? Vinden jullie net als ik dat je niet moet liegen en beter iets in het midden kunt laten dan onzin te vertellen, of juist de meest gruwelijke details te vertellen? Of vinden jullie juist dat je niks moet vertellen?

Ik hoor graag hoe jullie het hebben aangepakt en/of zouden willen aanpakken.


Lovingmommy

Comments

Popular posts from this blog

Een miskraam, iets waar niemand over praat.....

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder.

Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik überhaupt vruchtbaar zou zijn.

Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger.

Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk!

Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was....

Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken niet door…

Een derde kind?

Als kind wilde ik geen kinderen, want nee zeg dat doet pijn! Fijn hoor al die vrouwen die het kunnen, maar mijn .... is daar niet voor gemaakt. Zelfs toen ik een jaar of 20 was dacht ik er nog zo over. Ik wilde geen kinderen en zou later als ik groot was wel kinderen adopteren, want er zijn genoeg kinderen zonder ouders. Een hele mooie gedachte.

Maar de tijd gaat voorbij en je word ouder en ouder en sommige onder ons worden dan ook volwassen. Met het ouder worden, worden ook je wensen anders. En ja ook je biologische klok gaat tikken en je eierstokken gaan gillen: "gebruik mij nou!!", "je maandelijkse strubbelingen zijn niet voor niets!!", en meer van dat soort geschreeuw. Dus daar kwamen de moedergevoelens en de wens om een eigen kind.

Inmiddels heb ik twee prachtige zoons, waar ik trots op ben, ontzettend veel van hou en waar ik niet meer zonder kan. En als ik eerlijk ben viel het met de pijn ook wel mee, terwijl ik ze zonder enige vorm van pijnstilling heb gekre…

Goede voornemens voor een mama?

Er is weer een nieuw jaar gestart en overal zie je en hoor je mensen hun goede voornemens verkondigen. Deze zijn heel divers zoals stoppen met roken, lijnen, meer leuke dingen doen, vaker sporten, zuiniger doen met geld en ga zo maar door. Deze voornemens is men vaak op 1 februari alweer vergeten.

Ik krijg hier een beetje de kriebels van want ik ben een mama en ik heb geen tijd voor goede voornemens. Als mama, althans zoals ik mama ben, staat mijn hele leven in het teken van mijn kinderen. En als ik niet direct met mijn kinderen bezig ben, als kokkin, entertainer, scheidsrechter, schoonmaakster, chauffeur en lerares lezen en schrijven (want ze moeten van school thuis extra oefenen), dan ben ik wel aan het helpen op hun school of dingen voor de kinderen aan het plannen zoals hun verjaardagen, Kerst, Sinterklaas, cadeautjes aan het regelen voor feestjes van vriendjes, regelen van playdates, sport hier sport daar. Als ze vakantie hebben van school dan wil je als moeder ook thuis zijn en …