Skip to main content

De stempeltrent

Ik schreef al een keer eerder dat ik er niet zo lang geleden achter ben gekomen dat ik hoogsensitief ben. En, helaas zou ik bijna zeggen, is dit erfelijk en hebben mijn kindjes dit dus ook.

Helaas is het eigenlijk niet, want het is juist een hele goede eigenschap maar vergt wel wat aanpassing en soms geduld van jezelf en je omgeving.

Ik had al eens gehoord dat vooral bij kinderen hoogsensitiviteit verkeerd wordt opgevat of eigenlijk niet wordt opgevat. Kinderen worden al snel bestempeld als een kind met ADD of ADHD en dat irriteert mij behoorlijk! En nee niet alleen omdat het mijn kind nu treft maar omdat ik mij irriteer aan het feit dat kinderen ongevraagd allerlei stempels krijgen. En dan bedoel ik niet die leuke kleurrijke stempeltjes van de Hema. Maar gewoon een vette, nog net geen afgekeurd, stempel op hun voorhoofd.

Zo heb ik regelmatig het gevoel dat wanneer een kind een beetje anders is dan gemiddeld, er dan meteen een stempel op moet komen.

Ik vind dat dit moet stoppen, want:

Niet alle drukke kinderen hebben ADHD of ADD;

Kinderen zijn niet 'rot' van zichzelf. Als een kind bovengemiddeld vaak andere kinderen slaat of zich anderszinds echt misdraagt, is de kans groot dat er thuis iets aan de hand is, of het kind zelf slachttoffer is van pesterij of geslagen wordt zonder dat het wordt opgemerkt. Zeker bij een hoogsensitief kind is gepest of geslagen worden een ware hel, want dit kind is heel erg gevoelig en zoekt daardoor al vrij snel de oorzaak bij zichzelf en gaat zich anders gedragen, zich aanpassen.

Kinderen kunnen zichzelf niet verdedigen en die frustratie uit zich vaak op een ongepaste of buiten gemiddelde manier.
Ligt dat dan aan het kind? NEE.
Is er dan iets mis met het kind? NEE, ik zou zelfs zeggen juist niet, want volwassenen doen net zo! Als een volwassene niet lekker in zijn vel zit reageert hij/zij dat ook af op een ander. Ja jij ook, iedereen doet dat! ;)
Maar als een kind het doet, zijn natuurlijke oermenselijke emoties tonen, dan moet er een stempel op alsof het kind is afgekeurd, alsof het geen normale reactie zou zijn.

Ik krijg echt de kriebels van al die stempels en labels, want naar mijn mening worden kinderen veel te snel bestempeld.

Nu heb ik het alleen over de amateur stempelaars, weet je wel? Die mensen die denken alles te weten, maar het eigenlijk helemaal niet snappen? Ik bedoel dus niet de psychologen en andere professionals die er jaren voor geleerd hebben en echt wel weten hoe het zit.

Zo worden kinderen bestempeld met de ADHD stempel of de ADD stempel omdat ze een beetje druk zijn.
Of met de autisme stempel omdat ze zich juist weer te goed kunnen afsluiten en concentreren omdat ze iets heel erg leuk vinden.

Maar er zijn zooooveel andere redenen die er kunnen zijn voor het gedrag van een kind die men vergeet. Zo worden bijvoorbeeld kinderen die super slim zijn en zich logischerwijs vervelen op school en dan kattekwaad uithalen, regelmatig bestempeld met de ADHD stempel terwijl zij deze eigenschap helemaal niet bezitten. Kinderen die hoogsensitief zijn worden eveneens bestempeld met de ADHD stempel, waarom?

Er zijn zeker kinderen die een of meerdere van deze eigenschappen bezitten, maar zeker niet zoveel als de stempel aankan. Dus mensen, gooi dat stempelkussen weg! De inkt hoeft echt niet op!

Iedereen is anders in karakter, afkomst, uiterlijk, in het uiten van zijn/haar gevoelens.

Alle kinderen, want ja dat zijn ook mensen met echte gevoelens, zijn anders. Iedere ouder weet dat. dus waarom de rest van de omgeving van het kind niet? Ik weet als ouder dat mijn jongste en mijn oudste, hoewel allebei hoogsensitief, toch anders zijn en dus een andere aanpak vereisen. Waarom worden alle kinderen op school bijvoorbeeld dan wel op dezelfde manier behandeld? Moeten alle kinderen die een klein beetje afwijken van de standaard dan maar naar een speciale school omdat er maar een aanpak is? Ik vind van niet.

Natuurlijk is het lastig als je er niet aan gewend bent of niet bekend mee bent. Wat zeg ik, ik ben zelf hoogsensitief en weet dus precies wat mijn kinderen voelen op bepaalde momenten en nog vind ik het regelmatig lastig om ermee om te gaan. En doe ik het regelmatig fout waardoor het juist erger wordt. Dus ik snap het echt wel dat mensen afwijkend gedrag lastig vinden, maar deal with it, zoek de oplossing bij jezelf en leg niet het probleem bij het kind. Laat die stempel lekker liggen, of beter nog, gooi hem lekker weg!

Heb je hier zelf ervaring mee, wil je meer weten of juist mij vertellen over je ervaringen, reageer gerust. Delen en liken heel graag!

Lovingmommy

Comments

Popular posts from this blog

Een miskraam, iets waar niemand over praat.....

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder.

Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik ├╝berhaupt vruchtbaar zou zijn.

Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger.

Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk!

Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was....

Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken niet door…

Een derde kind?

Als kind wilde ik geen kinderen, want nee zeg dat doet pijn! Fijn hoor al die vrouwen die het kunnen, maar mijn .... is daar niet voor gemaakt. Zelfs toen ik een jaar of 20 was dacht ik er nog zo over. Ik wilde geen kinderen en zou later als ik groot was wel kinderen adopteren, want er zijn genoeg kinderen zonder ouders. Een hele mooie gedachte.

Maar de tijd gaat voorbij en je word ouder en ouder en sommige onder ons worden dan ook volwassen. Met het ouder worden, worden ook je wensen anders. En ja ook je biologische klok gaat tikken en je eierstokken gaan gillen: "gebruik mij nou!!", "je maandelijkse strubbelingen zijn niet voor niets!!", en meer van dat soort geschreeuw. Dus daar kwamen de moedergevoelens en de wens om een eigen kind.

Inmiddels heb ik twee prachtige zoons, waar ik trots op ben, ontzettend veel van hou en waar ik niet meer zonder kan. En als ik eerlijk ben viel het met de pijn ook wel mee, terwijl ik ze zonder enige vorm van pijnstilling heb gekre…

Goede voornemens voor een mama?

Er is weer een nieuw jaar gestart en overal zie je en hoor je mensen hun goede voornemens verkondigen. Deze zijn heel divers zoals stoppen met roken, lijnen, meer leuke dingen doen, vaker sporten, zuiniger doen met geld en ga zo maar door. Deze voornemens is men vaak op 1 februari alweer vergeten.

Ik krijg hier een beetje de kriebels van want ik ben een mama en ik heb geen tijd voor goede voornemens. Als mama, althans zoals ik mama ben, staat mijn hele leven in het teken van mijn kinderen. En als ik niet direct met mijn kinderen bezig ben, als kokkin, entertainer, scheidsrechter, schoonmaakster, chauffeur en lerares lezen en schrijven (want ze moeten van school thuis extra oefenen), dan ben ik wel aan het helpen op hun school of dingen voor de kinderen aan het plannen zoals hun verjaardagen, Kerst, Sinterklaas, cadeautjes aan het regelen voor feestjes van vriendjes, regelen van playdates, sport hier sport daar. Als ze vakantie hebben van school dan wil je als moeder ook thuis zijn en …