Het leven van een mama

Kort geleden plaatste ik een berichtje op Instagram dat ik aan het nadenken ben over mijn tweede tattoo. Mijn tweede betekent dus dat ik er al eentje heb. Dat wist nog niet iedereen heb ik gemerkt, zelfs een aantal mensen die mij persoonlijk kennen wisten dat nog niet.... Dat ik een tattoo wilde wist ik eigenlijk al heel lang, maar ik wilde niet zomaar iets laten zetten, het moest wel een bepaalde betekenis hebben. Ik weet namelijk zeker dat als ik een tattoo zou laten zetten alleen maar omdat ik het een mooi plaatje vind, ik er spijt van zou gaan krijgen. Als ik iets namelijk niet heel erg leuk vind kan ik erop uitgekeken raken en met een tattoo is dan niet zo heel erg handig. Dus het moest speciaal voor mij zijn EN iets met een betekenis naar mijn kinderen toe. Een tekst wilde ik niet want ik had het idee dat mensen het dan willen gaan lezen en er vragen over gaan stellen. Ik heb dat zelf weleens gedaan bijvoorbeeld bij iemand met een tekst in een andere taal, of met iets dat i...

En toen....was hij dood, zomaar ineens zonder waarschuwing of signalen, geen tweede kans gewoon dood. Ik heb het nu over mijn vader die overleed op 11 september 2011. Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. Ik heb namelijk medisch gezien wat (tijdelijke) uitdagingen....ja uitdagingen zo noem ik het maar. En zo zie ik het ook, een uitdaging, maar goed genoeg daarover. Nu het weer de dag van overlijden van mijn vader is en ik er nog steeds heel veel moeite mee heb, heb ik besloten erover te schrijven. Ik weet het nog alsof het gisteren was.... Op zondag 11 september 2011 werden wij rond 20.15 uur gebeld. Het was een vriend van mijn vader die hem die dag aan het helpen was met verhuizen. Mijn man nam de telefoon op en zijn gezicht sprak boekdelen, er was iets ergs gebeurd....”merch dat was C, je vader is in elkaar gezakt en de ambulance is er, ik ga ernaartoe”. Wij hadden toen alleen nog mijn oudste en die was net 5 maanden dus ik bleef...

Vandaag precies drie weken geleden besloot ik de knoop door te hakken en wat te gaan doen aan mijn gewicht. Vrij snel hierna kregen mijn kinderen en ik griep, waar ik nu nog steeds een beetje last van heb. Ook kreeg ik deze week iets minder goed nieuws in zoverre dat ik voorlopig niet mag trainen. Ik heb jullie al eens verteld over mijn pijn en aanrijding in augustus, nu bestaat het vermoeden dat mijn bekken zo'n klap hiervan heeft gehad (spieren, pezen etc) dat deze steeds van slag raakt en mijn bekken (bot) scheef trekt. Want ja, ik had mijn gordel om, dit schijnt typische gordeltrauma te zijn. Hierdoor gaan andere spieren in de overdrive want met een scheefstand val je in principe gewoon om. De spieren die de stabilisatie taken overnemen zijn hier niet voor bedoeld waardoor deze ook weer pijn gaan doen, etc etc. Wat op zich wel goed nieuws is, is dat het niet blijvend is, het mijn aanhoudende pijn en gevoel van blokkade in mijn heup verklaard, en het binnen een paar weken...

Ik ben geboren in Nederland. Ik heb een Spaanse moeder en mijn vader, die helaas vrij jong is overleden, was een Nederlander. Ik heb altijd in Nederland gewoond en ben ook erg Nederlands opgevoed. Toch werd ik vroeger een keer een buitenlander genoemd, en nee dit was geen vreemde op straat die op ruzie uit was ofzo, het was iemand die mij kende en mijn roots kende. Ik was zo verbaasd dat ik bewust de discussie aan ging, want ondanks mijn Nederlandse vader, Nederlandse opvoeding en het feit dat ik in Nederland ben geboren en de Nederlandse nationaliteit heb, was ik volgens die persoon nog steeds geen Nederlander. Volgens de Nederlandse wet ben ik een Nederlander, maar volgens deze persoon niet. Hoewel ik die persoon totaal onbelangrijk vond, vond ik het wel interessant om te weten waarom die persoon dat vond. Conclusie, ik ben geen Nederlander omdat mijn moeder geen Nederlander is. Toch bijzonder niet, dat sommige mensen het kennelijk beter denken te weten dan de Nederlandse wetg...

Toen mijn jongste werd geboren, had hij zijn navelstreng om zijn nek en was hij paars. In een eerdere blogpost, 'mijn bevalling' , heb ik geschreven over de bevalling van mijn jongste kind. Omdat de baby voor de bevalling in het vruchtwater had gepoept, moesten wij hem goed in de gaten houden, want mocht hij ontlasting (meconium) hebben ingeademd zou hij ademhalingsproblemen of zelfs een longontsteking kunnen krijgen. Maar omdat zijn tweede apgar score goed was mochten we hem toch meteen meenemen naar huis. Toen mijn kindje echter 5,5 maand jong was begon hij te kuchen en op een gegeven moment ook echt te hoesten. Het leek soms echt op een bejaarde man die zijn leven lang had gerookt. Hij was zo vaak achter elkaar aan het hoesten dat wij het gevoel hadden dat hij tussendoor niet voldoende tijd had om te ademen en toen hij dus ook nog erg moe werd, van het hoesten, gingen de alarmbellen af en belden wij 112. De ambulance was er serieus binnen een aantal minuten, 3 man ster...

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder. Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik überhaupt vruchtbaar zou zijn. Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger. Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk! Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was.... Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken ...

Gisteren was mijn jongste jarig en ik dacht dat het daarom wel een mooi moment was om te schrijven over de bevalling. Mijn eerste bevalling verliep erg snel. Toen ik zwanger werd van mijn tweede kindje gaf de verloskundige aan dat een tweede kind meestal sneller geboren wordt en dat ik meteen moest bellen wanneer ik weeën zou krijgen. Ik was in eerste instantie, op basis van mijn cyclus, uitgerekend op 12 maart. Ik wist dat mijn cyclus 30 dagen was in plaats van 28 dus ik wist zeker dat mijn tweede geboren zou worden op 14 maart. Bij een latere echo werd op basis van zijn groei de uitgerekende datum aangepast naar 8 maart, maar ik was ervan overtuigd dat het de 14e zou worden. En ik had gelijk. Heel vroeg in de ochtend (sommigen zouden zeggen in de nacht) kreeg ik weeën en meteen al heel snel achter elkaar. Geen gebroken vliezen want die breken bij mij niet, ook bij de eerste gebeurde dit niet. Het breken van de vliezen schijnt zelfs meer een uitzondering te zijn dan een rege...