Gisteren was mijn jongste jarig en ik dacht dat het daarom wel een mooi moment was om te schrijven over de bevalling.
Mijn eerste bevalling verliep erg snel. Toen ik zwanger werd van mijn tweede kindje gaf de verloskundige aan dat een tweede kind meestal sneller geboren wordt en dat ik meteen moest bellen wanneer ik weeën zou krijgen.
Ik was in eerste instantie, op basis van mijn cyclus, uitgerekend op 12 maart. Ik wist dat mijn cyclus 30 dagen was in plaats van 28 dus ik wist zeker dat mijn tweede geboren zou worden op 14 maart. Bij een latere echo werd op basis van zijn groei de uitgerekende datum aangepast naar 8 maart, maar ik was ervan overtuigd dat het de 14e zou worden.
En ik had gelijk.
Heel vroeg in de ochtend (sommigen zouden zeggen in de nacht) kreeg ik weeën en meteen al heel snel achter elkaar. Geen gebroken vliezen want die breken bij mij niet, ook bij de eerste gebeurde dit niet.
Het breken van de vliezen schijnt zelfs meer een uitzondering te zijn dan een regel, wisten jullie dat? Maar goed, mijn matras was gelukkig dus droog gebleven.
Ik besloot even aan te kijken hoe de weeën verliepen, maar koos er toch nog vrij snel voor om mijn man wakker te maken en de verloskundige te bellen. De verloskundige kwam er meteen aan. Ook mijn moeder, die op mijn oudste zou passen kwam er meteen aan.
Toen de verloskundige arriveerde had ik geen weeën meer! Dat was echt heel raar! De conclusie van de verloskundige was dan ook dat het voorweeën waren, en dat de baby die dag kon komen, maar dat het ook makkelijk nog een week zou kunnen duren...(bij wijze van spreken dan want volgens hun berekening was ik al bijna een week over tijd).
Om 9 uur in de ochtend kwamen de weeën weer terug en dit keer een stuk heviger. Toch keek ik het even aan, zeker omdat eerder de verloskundige al voor niks was gekomen. Maar al vrij snel had ik non stop weeën, dus wee na wee na wee zonder pauzes. En het ergste was nog dat ik letterlijk voelde hoe mijn ontsluiting steeds groter werd. Dus besloot ik toch de verloskundige maar te bellen.
Zij kwam weer meteen!
Toen ze aankwam gaf zij aan dat ik een weeën storm had en dat de kleine heel snel geboren zou worden.
Ik moest NU kiezen, thuis bevallen of NU DIRECT vertrekken naar het ziekenhuis. Terwijl ze mij die vraag stelde luisterde ze naar de hartslag van mijn kleintje die steeds op het heftigste van de wee erg ver zakte. Ik had toen ineens een flashback naar een van mijn eerste echo’s waarbij werd aangegeven dat zijn navelstreng om zijn nekje zat, maar dat die vanzelf weer los zou gaan en ik me vooral geen zorgen moest maken. Ik dacht toen al, ja ja het zal wel. En nu ik zijn hartslag steeds hoorde zakken wist ik het zeker, mijn baby was in gevaar! Mijn antwoord was dan ook meteen "ziekenhuis".
Wat mijn man op dat moment niet wist was dat onderweg in de auto ik het hoofdje van de baby er al uit voelde komen. Nu weet hij dat wel maar op dat moment leek het mij verstandig dat niet tegen hem te zeggen.
Zodra ik in de bevalkamer aankwam begonnen meteen de persweeën en om 11.50 was mijn zoontje geboren, met inderdaad die navelstreng om zijn nek en helemaal paars! Ik schrok me rot! Gedurende twee seconden dacht ik dat hij er niet meer was, maar toen kwam het verlossende huiltje en kleurde hij godzijdank heel snel bij. Alle scores waren ook goed en de tweede keer nog beter. We moesten hem wel in de gaten houden want hij had in het vruchtwater gepoept dus dan kunnen er ademhalingsproblemen komen. Maar verder was alles in orde.
Eenmaal geboren poepte en plaste hij meteen over mij heen, hahaha. Hij had toen al poep aan me, de toon was gezet, hihihi.
Ik vond het erg heftig en het was voor mij duidelijk, mijn baby was in gevaar waardoor mijn lichaam hem er zo snel mogelijk uit moest gooien, vandaar de weeën storm. Mijn lichaam ging over in de noodtoestand, een spoed evacuatie zou je het kunnen noemen. Maar mijn lichaam heeft het goed gedaan. In minder dan drie uur was hij geboren en hij was gezond! Ik weet dat dit heel anders had kunnen aflopen en dat heeft mij bang gemaakt om voor een derde te gaan.
Mijn verstand weet echt wel dat dit niet betekent dat de derde nog erger wordt of misschien zelfs dood zal gaan.
Mijn verstand weet dat een derde bevalling echt ook gewoon goed kan gaan of zelfs nog veel langer zou kunnen duren, maar nog steeds heeft het aanblik van mijn paarse baby een zodanige impact gehad dat ik bang ben om voor een derde te gaan. Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe ouders zich moeten hebben gevoeld, of nog steeds voelen, in die gevallen waar het wel slechter is afgelopen.
Hoe was jouw bevalling?
Lovingmommy
Mijn eerste bevalling verliep erg snel. Toen ik zwanger werd van mijn tweede kindje gaf de verloskundige aan dat een tweede kind meestal sneller geboren wordt en dat ik meteen moest bellen wanneer ik weeën zou krijgen.
Ik was in eerste instantie, op basis van mijn cyclus, uitgerekend op 12 maart. Ik wist dat mijn cyclus 30 dagen was in plaats van 28 dus ik wist zeker dat mijn tweede geboren zou worden op 14 maart. Bij een latere echo werd op basis van zijn groei de uitgerekende datum aangepast naar 8 maart, maar ik was ervan overtuigd dat het de 14e zou worden.
En ik had gelijk.
Het breken van de vliezen schijnt zelfs meer een uitzondering te zijn dan een regel, wisten jullie dat? Maar goed, mijn matras was gelukkig dus droog gebleven.
Ik besloot even aan te kijken hoe de weeën verliepen, maar koos er toch nog vrij snel voor om mijn man wakker te maken en de verloskundige te bellen. De verloskundige kwam er meteen aan. Ook mijn moeder, die op mijn oudste zou passen kwam er meteen aan.
Toen de verloskundige arriveerde had ik geen weeën meer! Dat was echt heel raar! De conclusie van de verloskundige was dan ook dat het voorweeën waren, en dat de baby die dag kon komen, maar dat het ook makkelijk nog een week zou kunnen duren...(bij wijze van spreken dan want volgens hun berekening was ik al bijna een week over tijd).
Om 9 uur in de ochtend kwamen de weeën weer terug en dit keer een stuk heviger. Toch keek ik het even aan, zeker omdat eerder de verloskundige al voor niks was gekomen. Maar al vrij snel had ik non stop weeën, dus wee na wee na wee zonder pauzes. En het ergste was nog dat ik letterlijk voelde hoe mijn ontsluiting steeds groter werd. Dus besloot ik toch de verloskundige maar te bellen.
Zij kwam weer meteen!
Toen ze aankwam gaf zij aan dat ik een weeën storm had en dat de kleine heel snel geboren zou worden.
Ik moest NU kiezen, thuis bevallen of NU DIRECT vertrekken naar het ziekenhuis. Terwijl ze mij die vraag stelde luisterde ze naar de hartslag van mijn kleintje die steeds op het heftigste van de wee erg ver zakte. Ik had toen ineens een flashback naar een van mijn eerste echo’s waarbij werd aangegeven dat zijn navelstreng om zijn nekje zat, maar dat die vanzelf weer los zou gaan en ik me vooral geen zorgen moest maken. Ik dacht toen al, ja ja het zal wel. En nu ik zijn hartslag steeds hoorde zakken wist ik het zeker, mijn baby was in gevaar! Mijn antwoord was dan ook meteen "ziekenhuis".
Wat mijn man op dat moment niet wist was dat onderweg in de auto ik het hoofdje van de baby er al uit voelde komen. Nu weet hij dat wel maar op dat moment leek het mij verstandig dat niet tegen hem te zeggen.
Zodra ik in de bevalkamer aankwam begonnen meteen de persweeën en om 11.50 was mijn zoontje geboren, met inderdaad die navelstreng om zijn nek en helemaal paars! Ik schrok me rot! Gedurende twee seconden dacht ik dat hij er niet meer was, maar toen kwam het verlossende huiltje en kleurde hij godzijdank heel snel bij. Alle scores waren ook goed en de tweede keer nog beter. We moesten hem wel in de gaten houden want hij had in het vruchtwater gepoept dus dan kunnen er ademhalingsproblemen komen. Maar verder was alles in orde.
Eenmaal geboren poepte en plaste hij meteen over mij heen, hahaha. Hij had toen al poep aan me, de toon was gezet, hihihi.
Ik vond het erg heftig en het was voor mij duidelijk, mijn baby was in gevaar waardoor mijn lichaam hem er zo snel mogelijk uit moest gooien, vandaar de weeën storm. Mijn lichaam ging over in de noodtoestand, een spoed evacuatie zou je het kunnen noemen. Maar mijn lichaam heeft het goed gedaan. In minder dan drie uur was hij geboren en hij was gezond! Ik weet dat dit heel anders had kunnen aflopen en dat heeft mij bang gemaakt om voor een derde te gaan.
Mijn verstand weet echt wel dat dit niet betekent dat de derde nog erger wordt of misschien zelfs dood zal gaan.
Mijn verstand weet dat een derde bevalling echt ook gewoon goed kan gaan of zelfs nog veel langer zou kunnen duren, maar nog steeds heeft het aanblik van mijn paarse baby een zodanige impact gehad dat ik bang ben om voor een derde te gaan. Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe ouders zich moeten hebben gevoeld, of nog steeds voelen, in die gevallen waar het wel slechter is afgelopen.
Hoe was jouw bevalling?
Lovingmommy
Comments
Post a Comment