Skip to main content

Mijn roots....wat ben ik nu eigenlijk?

Ik ben geboren in Nederland. Ik heb een Spaanse moeder en mijn vader, die helaas vrij jong is overleden, was een Nederlander.

Ik heb altijd in Nederland gewoond en ben ook erg Nederlands opgevoed.

Toch werd ik vroeger een keer een buitenlander genoemd, en nee dit was geen vreemde op straat die op ruzie uit was ofzo, het was iemand die mij kende en mijn roots kende. Ik was zo verbaasd dat ik bewust de discussie aan ging, want ondanks mijn Nederlandse vader, Nederlandse opvoeding en het feit dat ik in Nederland ben geboren en de Nederlandse nationaliteit heb, was ik volgens die persoon nog steeds geen Nederlander. Volgens de Nederlandse wet ben ik een Nederlander, maar volgens deze persoon niet.

Hoewel ik die persoon totaal onbelangrijk vond, vond ik het wel interessant om te weten waarom die persoon dat vond.
Conclusie, ik ben geen Nederlander omdat mijn moeder geen Nederlander is. Toch bijzonder niet, dat sommige mensen het kennelijk beter denken te weten dan de Nederlandse wetgevende macht? Ach ja, het maakt mij niet uit wat een ander van mij denkt. De een noemt mij een Nederlander, de ander een buitenlander, de derde noemt mij een halfbloedje, maar weet je ik heb ook gewoon een naam.

Veeeeel belangrijker vind ik hoe ik mij voel? Voel ik mij een Nederlander of een buitenlander?

Of ik nou in Ferrol, La Coruña, Madrid, Almería, Denia of op fuerteventura ben, ik voel mij thuis. Ik voel mij waar dan ook in Spanje meer thuis dan ik mij ooit waar dan ook in Nederland heb gevoeld. Wat eigenlijk heel gek is, want ik heb nooit in Spanje gewoond. Maar toch voel ik mij in Spanje meer thuis dan waar dan ook. Is dit het vakantie gevoel of ligt mijn hart gewoon in Spanje en woon ik op de verkeerde plek?

Toen ik nog op de middelbare school zat en even niet wist wat ik met mijn leven wilde gaan doen, want ja wie weet dat eigenlijk wel op die leeftijd, had ik bedacht dat ik zou gaan studeren in Granada, Spanje dus. Uiteindelijk was ik te bang om alles achter te laten en ben ik gebleven.

Maar wat was dat alles eigenlijk nou helemaal?? Ik had toen mijn moeder, broertje en vader, geen vriendje, nog geen eigen huis, geen contact met verdere familieleden, dus waarom ben ik nou eigenlijk niet gewoon gegaan?? Ik weet wel waarom maar dat heeft te maken met iemand waarvan ik niet weet in hoeverre ik diens privacy hiermee aantast, dus laat ik die reden even in het midden...jammer he? Hahaha

Hoe dan ook, waarom ben ik niet gewoon gegaan? Want de reden om te blijven was er net zo goed niet geweest, want eigenlijk weet ik zeker dat als de reden om te blijven het had geweten, die reden wel met mij mee was gegaan. Toch was het denk ik angst voor het onbekende, want er op vakantie gaan is toch anders dan er wonen en werken. De taal is ook een drempel. Natuurlijk spreek ik Spaans, maar ik ken niet alle woorden (vooral de meer zakelijke woorden niet), schrijven in het Spaans kan ik slecht, dus die drempel is er ook nog.

Aan de andere kant, kan ik er niet tegen dat alles traag gaat of in ieder geval minder snel dan dat ik vind dat mogelijk zou zijn. Dat is dus weer typisch een Nederlandse trek van mij. Ook moet je bij mij echt niet onverwachts aan mijn deur staan en denken dat ik je binnen laat, sterker nog, grote kans dat ik gewoon doe alsof ik niet thuis ben. Want als ik thuis ben, bepaal ik wat er gebeurt, dat is mijn veilige haven. Typisch Nederlands, want in Spanje gaat dat heel anders.

Ik moet er niet aan denken om alles wat ik nu wel, met mijn gezin, heb opgebouwd achter te laten. Nederland is toch mijn thuis? Althans mijn huis staat hier....

Ik hou van Spaans eten, maar ik geniet net zoveel van een hollands prakkie, een stroopwafel of een tompouce.





Dus wat voel ik mij nu eigenlijk? Nederlander, Spaanse, halfbloedje, Europeaan?

Weet je wat, ik ben Merchy, wie ben jij?

Lovingmommy

Comments

  1. Ik denk dat je gewoon een Nederlander bent en je niet teveel moet aantrekken van wat iemand anders zegt. Uiteraard is het zeker interessant om onderzoek te doen naar de roots van je mama.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Bedankt voor je reactie. Ik trek het mij ook zeker niet aan, maar vond het zeer interessant en een beetje lachwekkend eigenlijk stiekem, hoe die bepaalde persoon erover dacht....en ik ben zeker niet de enige die dit te horen heeft gekregen😉

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Een miskraam, iets waar niemand over praat.....

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder.

Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik überhaupt vruchtbaar zou zijn.

Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger.

Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk!

Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was....

Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken niet door…

Een derde kind?

Als kind wilde ik geen kinderen, want nee zeg dat doet pijn! Fijn hoor al die vrouwen die het kunnen, maar mijn .... is daar niet voor gemaakt. Zelfs toen ik een jaar of 20 was dacht ik er nog zo over. Ik wilde geen kinderen en zou later als ik groot was wel kinderen adopteren, want er zijn genoeg kinderen zonder ouders. Een hele mooie gedachte.

Maar de tijd gaat voorbij en je word ouder en ouder en sommige onder ons worden dan ook volwassen. Met het ouder worden, worden ook je wensen anders. En ja ook je biologische klok gaat tikken en je eierstokken gaan gillen: "gebruik mij nou!!", "je maandelijkse strubbelingen zijn niet voor niets!!", en meer van dat soort geschreeuw. Dus daar kwamen de moedergevoelens en de wens om een eigen kind.

Inmiddels heb ik twee prachtige zoons, waar ik trots op ben, ontzettend veel van hou en waar ik niet meer zonder kan. En als ik eerlijk ben viel het met de pijn ook wel mee, terwijl ik ze zonder enige vorm van pijnstilling heb gekre…

Goede voornemens voor een mama?

Er is weer een nieuw jaar gestart en overal zie je en hoor je mensen hun goede voornemens verkondigen. Deze zijn heel divers zoals stoppen met roken, lijnen, meer leuke dingen doen, vaker sporten, zuiniger doen met geld en ga zo maar door. Deze voornemens is men vaak op 1 februari alweer vergeten.

Ik krijg hier een beetje de kriebels van want ik ben een mama en ik heb geen tijd voor goede voornemens. Als mama, althans zoals ik mama ben, staat mijn hele leven in het teken van mijn kinderen. En als ik niet direct met mijn kinderen bezig ben, als kokkin, entertainer, scheidsrechter, schoonmaakster, chauffeur en lerares lezen en schrijven (want ze moeten van school thuis extra oefenen), dan ben ik wel aan het helpen op hun school of dingen voor de kinderen aan het plannen zoals hun verjaardagen, Kerst, Sinterklaas, cadeautjes aan het regelen voor feestjes van vriendjes, regelen van playdates, sport hier sport daar. Als ze vakantie hebben van school dan wil je als moeder ook thuis zijn en …