Skip to main content

Als je baby niet kan ademen...

Toen mijn jongste werd geboren, had hij zijn navelstreng om zijn nek en was hij paars. In een eerdere blogpost, 'mijn bevalling', heb ik geschreven over de bevalling van mijn jongste kind.

Omdat de baby voor de bevalling in het vruchtwater had gepoept, moesten wij hem goed in de gaten houden, want mocht hij ontlasting (meconium) hebben ingeademd zou hij ademhalingsproblemen of zelfs een longontsteking kunnen krijgen. Maar omdat zijn tweede apgar score goed was mochten we hem toch meteen meenemen naar huis.

Toen mijn kindje echter 5,5 maand jong was begon hij te kuchen en op een gegeven moment ook echt te hoesten. Het leek soms echt op een bejaarde man die zijn leven lang had gerookt. Hij was zo vaak achter elkaar aan het hoesten dat wij het gevoel hadden dat hij tussendoor niet voldoende tijd had om te ademen en toen hij dus ook nog erg moe werd, van het hoesten, gingen de alarmbellen af en belden wij 112.

De ambulance was er serieus binnen een aantal minuten, 3 man sterk. De ene was mij aan het afleiden, de ander was met papa in gesprek en de derde keek ons kindje na. Of de kleine het echt benauwd had wisten ze niet zeker, maar met een baby zouden zij geen risico's nemen dus hij moest mee in de ambulance naar het ziekenhuis.

En jeetje wat was dat lastig want wie gaat er mee naar het ziekenhuis en wie blijft er thuis bij je slapende andere kind?! Omdat ik zelf al behoorlijk aan het panieken was zei ik zelf meteen tegen mijn man dat hij maar mee moest. Dus papa ging mee.

Gelukkig heb ik hele oplettende buren, want ik kreeg al vrij snel een berichtje op mijn telefoon of alles wel goed was. Ze hadden natuurlijk de ambulance zien staan en wisten dat we een jong kind en baby hadden. Toen ik uitlegde wat er aan de hand was, stond al vrij snel een buurman aan de deur om bij mijn oudste te blijven zodat ikzelf ook naar het ziekenhuis kon. Want als ouder MOET je gewoon bij je kind zijn! Hiervoor ben ik mijn buren natuurlijk eeuwig dankbaar!

In het ziekenhuis konden ze niks vinden. Maar ook daar wilden ze geen risico's nemen en hem naar huis sturen, dus hij moest een nachtje blijven. Mijn man ging, in overleg, naar huis en ik bleef bij mijn jongste 'slapen' in het ziekenhuis.

Slapen deed ik uiteraard niet, want mijn kindje kon niet goed ademen dus ik moest op hem letten, ondanks alle apparaten die aan hem gekoppeld waren, ik moest het zelf ook in de gaten houden.

Hij kwam de nacht goed door en mocht de volgende dag naar huis.

Wat hij nou eigenlijk had weten we tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Hij heeft hierna nooit meer gekke kuchjes of andere dingen aan zijn luchtwegen gehad, het was ook geen kinkhoest. Dus wat het was blijft een raadsel, maar hij is er nog en daar zijn wij zeer dankbaar voor.

Als je kind niet kan ademen, of je denkt dat hij niet of minder kan ademen, ga je al door een hel. Als dan de ambulance komt en dan ook nog je baby mee moet naar het ziekenhuis, wordt deze hel erger. Maar als hij dan ook nog een nacht moet blijven.....

Bij mijn kindje is het goed gekomen, maar ik weet dat veel ouders hun kindje helaas hebben moeten verliezen. Iets ergers dan dat is er niet.

Heb jij iets vergelijkbaars meegemaakt, of misschien erger, en wil je hier iets over kwijt? Laat het mij gerust weten.

Lovingmommy

Comments

Popular posts from this blog

Een miskraam, iets waar niemand over praat.....

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder.

Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik ├╝berhaupt vruchtbaar zou zijn.

Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger.

Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk!

Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was....

Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken niet door…

Een derde kind?

Als kind wilde ik geen kinderen, want nee zeg dat doet pijn! Fijn hoor al die vrouwen die het kunnen, maar mijn .... is daar niet voor gemaakt. Zelfs toen ik een jaar of 20 was dacht ik er nog zo over. Ik wilde geen kinderen en zou later als ik groot was wel kinderen adopteren, want er zijn genoeg kinderen zonder ouders. Een hele mooie gedachte.

Maar de tijd gaat voorbij en je word ouder en ouder en sommige onder ons worden dan ook volwassen. Met het ouder worden, worden ook je wensen anders. En ja ook je biologische klok gaat tikken en je eierstokken gaan gillen: "gebruik mij nou!!", "je maandelijkse strubbelingen zijn niet voor niets!!", en meer van dat soort geschreeuw. Dus daar kwamen de moedergevoelens en de wens om een eigen kind.

Inmiddels heb ik twee prachtige zoons, waar ik trots op ben, ontzettend veel van hou en waar ik niet meer zonder kan. En als ik eerlijk ben viel het met de pijn ook wel mee, terwijl ik ze zonder enige vorm van pijnstilling heb gekre…

Goede voornemens voor een mama?

Er is weer een nieuw jaar gestart en overal zie je en hoor je mensen hun goede voornemens verkondigen. Deze zijn heel divers zoals stoppen met roken, lijnen, meer leuke dingen doen, vaker sporten, zuiniger doen met geld en ga zo maar door. Deze voornemens is men vaak op 1 februari alweer vergeten.

Ik krijg hier een beetje de kriebels van want ik ben een mama en ik heb geen tijd voor goede voornemens. Als mama, althans zoals ik mama ben, staat mijn hele leven in het teken van mijn kinderen. En als ik niet direct met mijn kinderen bezig ben, als kokkin, entertainer, scheidsrechter, schoonmaakster, chauffeur en lerares lezen en schrijven (want ze moeten van school thuis extra oefenen), dan ben ik wel aan het helpen op hun school of dingen voor de kinderen aan het plannen zoals hun verjaardagen, Kerst, Sinterklaas, cadeautjes aan het regelen voor feestjes van vriendjes, regelen van playdates, sport hier sport daar. Als ze vakantie hebben van school dan wil je als moeder ook thuis zijn en …