Skip to main content

Voor het eerst naar school

Mijn oudste zoon gaat al een tijdje naar school. Mijn jongste wordt inmiddels alweer bijna 4 jaar, dus gaat ook hij bijna naar school en komen zijn wen dagen er dus aan.

Eigenlijk zou hij afgelopen woensdag al gaan wennen maar aangezien de griepgolf met kotsende koters ons huis niet heeft overgeslagen, ging dat even niet door. Wat ik stiekem niet eens zo heel erg vond, natuurlijk wel het feit dat ze ziek waren, maar niet dat ik mijn baby nog even bij me kon houden.

Vandaag was het dus toch zover, zijn eerste wen dag op school!

Hij kwam vanmorgen mijn slaapkamer in gerend, na door papa te zijn wakker gemaakt, helemaal door het dolle heen...”mama!! Ik ga vandaag naar school!!” Hij had er zo'n zin in dat hij zichzelf helemaal heeft aangekleed, gewassen en tanden gepoetst. Zelfs zijn haartjes had hij, op zijn manier, helemaal netjes gemaakt. Aankleden kan hij al een tijdje natuurlijk wel zelf, maar hij wilde het nooit echt zelf doen, papa of mama moest altijd helpen....ik denk dat hij zelf nog eventjes een baby wilde blijven.

Maar dat is nu ineens helemaal weg! Mijn baby is groot!

Dus vandaag de eerste wen dag en omdat het de laatste dag voor de vakantie was mocht hij meteen ook speelgoed van huis meenemen, dus heeft hij Stripes meegenomen van Blaze en de monsterwielen. Bij ons op school hebben ze altijd de laatste dag voor de vakantie speelgoedochtend en mogen ze 1 ding meenemen van huis. Uiteraard zijn er een aantal regels...zoals geen wapens, geen schietdingen en eigenlijk het liefst iets waarbij ze samen moeten spelen. Maar dat laatste geldt eigenlijk pas echt vanaf groep 3.

Vol trots liep hij vanmorgen naar school met zijn nieuwe rugtas van Thomas de trein die hij vanochtend van ons heeft gekregen.

Aangekomen op school liep hij meteen de klas in alsof hij het allemaal al wist. De juf kende hij al omdat hij daar vorige week al even kennis mee had gemaakt en een handje mee heeft geschud. Dus dat zat allemaal wel goed.
Trommeltje fruit in de bak, jas ophangen in de luizenzak, handje geven aan de juf en op zijn stoel zitten in de kring. Mama was hij al vergeten op het moment dat hij de school inliep en dat papa inmiddels ook was gearriveerd nadat hij zijn oudere broer naar de klas had gebracht, had hij al helemaal niet door!

En hoe vond baby het allemaal?

Hij vond het geweldig op school, hij was er echt klaar voor! Hij heeft lekker gespeeld in de zandbak, heeft een vriendinnetje in de klas die hij al kende van de crèche, heeft zijn fruit helemaal opgegeten. Kortom hij vond het een topdag!

Hij is nog geen 4 jaar dus we houden het nog heel even op alleen wennen, maar het is duidelijk, mijn baby is geen baby meer en is er echt helemaal klaar voor!

En mama??

Mama is hier iets minder klaar voor...ik miste hem vreselijk!! Ineens mijn huisje leeg, zonder kind....typisch empty nest syndroom. Maar goed, ik heb geen keus, ik moet hieraan wennen.

De wen dagen op school zijn volgens mij ook vooral bedoeld voor de mama's hoor want volgens mij vinden de kinderen het wel best om naar school te gaan, terwijl ik al heel wat traantjes heb gelaten. Ach ja, even wennen en dan vind ik vast iets anders om mijn vrije dagen mee te vullen.

Hoe vond jij het toen je kind voor het eerst naar school ging?

Lovingmommy.

Comments

Popular posts from this blog

Een miskraam, iets waar niemand over praat.....

Toen mijn man en ik besloten om voor kinderen te gaan, waren we er in eerste instantie heel relax in. Lukt het dan lukt het, lukt het niet dan zien we wel weer verder.

Ik was jaren aan de pil dus ik ging ervan uit dat het wel even zou duren voordat ik überhaupt vruchtbaar zou zijn.

Maar zolang duurde het eigenlijk niet want ik was al vrij snel zwanger! Helaas resulteerde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Al vrij snel gelukkig waardoor de natuur het zelf oploste. Het was eigenlijk een iets hevigere menstruatie, zo kort was ik zwanger.

Toch was ik verdrietig want ook al was het nog maar zo kort, voor mijn gevoel was mijn kindje wel overleden en door de plee gespoeld. Hoe erg is dat eigenlijk!

Mijn verstand nam zich voor dat mijn lichaam het goed heeft gedaan, omdat dat vruchtje het waarschijnlijk niet gered zou hebben, iets mankeerde, ziek was....

Het gebeurt heel vaak dat vrouwen in het begin van de zwangerschap een miskraam krijgen alleen heb je het normaal gesproken niet door…

En toen....was hij dood

En toen....was hij dood, zomaar ineens zonder waarschuwing of signalen, geen tweede kans gewoon dood. Ik heb het nu over mijn vader die overleed op 11 september 2011.

Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. Ik heb namelijk medisch gezien wat (tijdelijke) uitdagingen....ja uitdagingen zo noem ik het maar. En zo zie ik het ook, een uitdaging, maar goed genoeg daarover. Nu het weer de dag van overlijden van mijn vader is en ik er nog steeds heel veel moeite mee heb, heb ik besloten erover te schrijven.

Ik weet het nog alsof het gisteren was....

Op zondag 11 september 2011 werden wij rond 20.15 uur gebeld. Het was een vriend van mijn vader die hem die dag aan het helpen was met verhuizen. Mijn man nam de telefoon op en zijn gezicht sprak boekdelen, er was iets ergs gebeurd....”merch dat was C, je vader is in elkaar gezakt en de ambulance is er, ik ga ernaartoe”. Wij hadden toen alleen nog mijn oudste en die was net 5 maanden dus ik bleef thu…

Een derde kind?

Als kind wilde ik geen kinderen, want nee zeg dat doet pijn! Fijn hoor al die vrouwen die het kunnen, maar mijn .... is daar niet voor gemaakt. Zelfs toen ik een jaar of 20 was dacht ik er nog zo over. Ik wilde geen kinderen en zou later als ik groot was wel kinderen adopteren, want er zijn genoeg kinderen zonder ouders. Een hele mooie gedachte.

Maar de tijd gaat voorbij en je word ouder en ouder en sommige onder ons worden dan ook volwassen. Met het ouder worden, worden ook je wensen anders. En ja ook je biologische klok gaat tikken en je eierstokken gaan gillen: "gebruik mij nou!!", "je maandelijkse strubbelingen zijn niet voor niets!!", en meer van dat soort geschreeuw. Dus daar kwamen de moedergevoelens en de wens om een eigen kind.

Inmiddels heb ik twee prachtige zoons, waar ik trots op ben, ontzettend veel van hou en waar ik niet meer zonder kan. En als ik eerlijk ben viel het met de pijn ook wel mee, terwijl ik ze zonder enige vorm van pijnstilling heb gekre…